ເຜິ້ງໂກນ ຕົວເຕັມໄວມີຄວາມຍາວປະມານ 10 ມມ, ປີກຄູ່ໜ້າມີຂະໜາດ 7.4 ຫາ 9 ມມ, ລຳຕົວສ່ວນໃຫຍ່ເປັນສີດຳ, ມີແຖບສີເຫຼືອງ ສີແຖບບໍລິເວນທ້ອງ ແລະ ສີນ້ຳຕານ.
ເຜິ້ງຈະມີໜາມ 10 ອັນ ໃນເຂັ້ມທີ່ໃຊ້ປັກ ແລະ ໜາມ 4 ຫາ 5 ຄູ່ເທິງສະໄຕເລ໊ຕ ໄລຍະຫາງຈາກປາຍເຂັມ ຍາວ 49.87 ໄມໂຄແມັດ.
ເຜິ້ງງານຍັງມີອຸປະກອນເກັບເກສອນທີບໍລິເວນຂາຫຼັງ ເຊິ່ງພວກມັນໃຊ້ໃນການຮວບຮວມ ແລະ ຂົນສົ່ງເກສອນທີ່ໜ້າສົນໃຈ ຄືກັນກັບທີ່ຂະໜາດລຳຕົວແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະພື້ນທີ່ ຂະໜາດຂອງຈຸລັງເຜິ້ງງານກໍ່ແຕກຕ່າງກັນ.
ລັກສະນະຂອງຮັງ: ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວເຜິ້ງໂກນຈະສ້າງຮັງແບບຮວງເຜິ້ງຫຼາຍຮັງ ພາຍໃນໂພງມືດ, ເຖິ່ງແມ່ນວ່າຈະພົບຮັງແບບເປີດ ເຊັ່ນ: ຮັງທີ່ສ້າງໃຕ້ຊາຍຄາຂອງອາຄານ, ຮັງເຜິ້ງຈະຈັບຂະໜານກັນ ໂດຍຮັກສາໄລ່ຍະຫ່າງໃຫ້ຄົງທີ, ນ້ຳເຜິ້ງຈະຈັບຢູ່ສ່ວນເທິງຂອງຮວງເຜິ້ງ ແລະ ຕາມຮວງເຜິ້ງດ້ານນອກທີ່ຕິດຕັ້ງກັບພະໜັງໂພງ ໃນຂະນະທີ່ບໍລິເວນກາງຈະມີຕົວອ່ອນໃນໄລຍະພັດທະນາການຕ່າງຢູ່.
ພຶດຕິກຳ: ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວເຜິ້ງໂກນ ຈະບໍ່ຮ້າຍ, ອ່ອນໂຍນ, ອົດທົນ ແລະ ຂີ້ອາຍ, ມີນິໄສອ່ອນໂຍນ, ບໍ່ຄ່ອຍມັກກັດ, ເຖິ່ງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມມັນຈະກັດເມື່ອຖືກລົບກວນ, ຖືກຕ້ອນ ຫຼື ຖືກລົບກວນຢ່າງຮຸນແຮງ.
ການປະສົມພັນ ແລະ ການສືບພັນ: ເຜິ້ງໂກນມີລັກສະນະການສືບພັນທີ່ໂດດເດັ່ນຫຼາຍຢ່າງ, ເຜິ້ງຕົວຜູ້ຈະແຂງກັນປະສົມພັນກັບເຜິ້ງລາຊີນີແຕ່ລະຕົວ ແລະ ເຜິ້ງຕົວຜູ້ຈະຕາຍຫຼັງຈາກປະສົມພັນບໍ່ດົນ. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວເຜິ້ງລາຊີນີຈະປະສົມພັນກັບເຜິ້ງຕົວຜູ້ຫຼາຍຕົວລະຫວ່າງການບິນ, ໂດຍການປະສົມພັນຈະເກີດຂື້ນກາງອາກາດ ຢູ່ໃນພື້ນທີ່ສະເພາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ພື້ນທີ່ລວມຕົວຂອງເຜິ້ງຕົວຜູ້. ລະດູປະສົມພັນຂອງເຜິ້ງສະກຸນນີ້ ຈະໃກ້ຊິດກັບກັບກິດຈະກຳການແຕກຝູງ ແລະ ວົງຈອນການອອກດອກຕາມລະດູການ, ສົ່ງຜົນໃຫ້ເຜິ້ງສະກຸນນີ້ຕ່າງຊະນິດກັນສືບພັນພ້ອມກັນໃນຫຼາຍພູມີພາກ ເຊິ່ງອາດນຳໄປສູ່ພາວະການສືບພັນທີ່ທັບຊ້ອນ.
ພັດທະນາການ: ຂອງເຜິ້ງງານໃນຮັງເຜິ້ງເປັນໄປຕາມຮູບແບບການປ່ຽນແປງຮູບຮ່າງຢ່າງສົມບູນທີ່ສາມາດພົບໄດ້ໃນແມງໄມ້ຊະນິດອື່ນ, ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍ 4 ໄລ່ຍະ ໄດ້ແກ່ ໄຂ່, ຕົວອ່ອນ, ດັກແດ້ ແລະ ຕົວເຕັມໄວ, ຕົວອ່ອນຈະຈະເລີນເຕີບໂຕ ປະມານ 3 ວັນ ໂດຍໄດ້ຮັບສານອາຫານຈາກໄຂ່ແດງທີ່ອຸດົມໄປດ້ວຍໂປຣຕີນ ຕໍ່ດ້ວຍໄລ່ຍະຕົວອ່ອນຈະກິນນ້ຳເຜິ້ງ, ເກສອນດອກໄມ້ ແລະ ອາຫານຈາກເຜິ້ງຕົວເຕັມໄວ ໃນທີ່ສຸດຕົວອ່ອນຈະປັ່ນຂີ້ເຜິ້ງ ເຂົ້າສູ່ໄລ່ຍະດັກແດ້ ແລະ ຈະເລີນເຕີບໂຕເຕັມທີກ່ອນທີ່ຈະກັດແທະເປືອກໄຂເຜິ້ງ ຈົນກາຍເປັນຕົວເຕັມໄວ.
ການໃຫ້ອາຫານ: ເຜິ້ງງານຕົວເຕັມໄວຈະກິນລະອອງເກສອນ ແລະ ນ້ຳຫວານ ຫຼື ນ້ຳເຜິ້ງເປັນຫຼັກ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຸນຄ່າທາງດ້ານໂພຊະນາການຂອງລະອງເກສອນຈະແຕກຕ່າງກັນໄປຂື້ນກັບແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງພືດ. ລະອອງເກສອນປະສົມເຮັດໃຫ້ຄຸນຄ່າທາງດ້ານໂພຊະນາການສູງ ໃຫ້ສານອາຫານທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ການຈະເລີນເຕີບໂຕຂອງເຜິ້ງອ່ອນ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ເມື່ອລະອອ່ອງເກສອນແຫ້ງຈະສູນເສຍຄຸນຄ່າທາງດ້ານໂພຊະນາການຢ່າງໄວ, ນອກຈາກການກິນອາຫານເອງແລ້ວ ເຜິ້ງຍັງມີຂະບວນການຫາອາຫານຮ່ວມກັນຜ່ານຂະບວນການທີ່ເອີ້ນວ່າ “ການຖ່າຍທອດອາຫານ” ເຜິ້ງງານອາດໄດ້ຮັບອາຫານໂດຍຕົງຈາກຣາຊະນີ ໃນຂະນະທີ່ເຜິ້ງຕົວຜູ້ໄດ້ຮັບອາຫານໂດຍການກິນສິ່ງທີ່ເຜິ້ງຕົວອື່ນຮາກອອກມາ ເຜິ້ງງານຈະໄດ້ຮັບອາຫານຕົວອ່ອນຈາກເຜິ້ງງານໃນລະດູໜາວ ດັງນັ້ນເຜິ້ງງານຈຶ່ງບໍ່ກິນນ້ຳເຜິ້ງ ຫຼື ໄດ້ຮັບນ້ຳເຜິ້ງເປັນອາຫານ.
ແຫຼ່ງທີ່ມາ: [1], [2]

ອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມ: ນ້ຳເຜິ້ງມັກຖືກນຳມາບໍລິໂພກ ເພື່ອເປັນແຫຼ່ງພະລັງງານ. ນ້ຳຕານໂມເລກຸນດ່ຽວທີ່ຖືກດູດຊຶມເຂົ້າສູ່ກະແສເລືອດໄດ້ຢ່າງໄວໂດຍບໍ່ຕ້ອງຍ່ອຍ, ນ້ຳເຜິ້ງຍັງເປັນສານໃຫ້ຄວາມຫວານທີ່ມີປະໂຫຍດຫຼງາກຫຼາຍ ເຂົ້າກັນໄດ້ດີກັບເຄື່ອງດື່ມ ທັງຮ້ອນ ແລະ ເຢັນ ແລະ ເສີມລົດຊາດອາຫານໄດ້ເກືອບທຸກຊະນິດ, ນອກຈາກນີ້ຍັງມີຄຸນສົມບັດໃນການກັກເກັບຊຸ່ມ ແລະະ ຍັງຊ່ວຍຮັກສາກັກເກັບຄວາມສົດຂອງເຂົ້າໜົມປັງ, ເຄັກ, ຄຸກກີ້ ແລະ ເຂົ້າຫວານໄດ້ດົນຂື້ນ. [7]
ສັບພະຄຸນທາງສະໝຸນໄພ:
ນ້ຳເຜິ້ງເປັນສານສະໝານແຜ່ທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດທີ່ມະນຸດຮູ້ຈັກ, ການສຶກສາໃນຫ້ອງທົດລອງໄດ້ໃຫ້ຫຼັກຖານທີ່ສະໜັບສະໜຸນປະສິດທິພາບໃນການຮັກສາແຜທີ່ເພີ່ມຂື້ນ, ເນື່ອງຈາກນ້ຳເຜິ້ງມີປະສິດທິພາບທາງຊິວະພາບທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ໄດ້ແກ່ ມີລິດຕ້ານເຊື້ອແບັກທິເຣຍ, ຕ້ານໄວຣັສ, ຕ້ານການອັກເສບ ແລະ ຕ້ານອານຸມູນອິດສະຫຼະ. ນອກຈາກນນີ້ນ້ຳເຜິ້ງຍັງຊ່ວຍກະຕຸ້ນການຕອບສະໜອງຂອງລະບົບພູມຄຸ້ມກັນຕໍ່ການຕິດເຊື້ອ ແລະ ຍັງມີລາຍງານເຖິງລິດໃນການປັບພູມຄຸ້ມກັນ ເພີ່ມອີກດ້ວຍ. ການຄົ້ນຄວ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນບົດບາດຂອງນ້ຳເຜິ້ງທຳມະຊາດໃນຂະບວນການສະລໍໄວຫຼາຍປະການ ເຊິ່ງສ່ວນໃຫຍ່ຈະເປັນຜົນມາຈາກສານປະກອບທີ່ອອກລິດທາງຊີວະພາບທີ່ມີປະຕິກິລິຍາສູງ. [5]
ມີຫຼັກຖານທີ່ຊັດເຈນໃນການບົ່ງຊີ້ເຖິງຜົນປະໂຫຍດຂອງນ້ຳເຜິ້ງໃນການຊ່ວຍຈັດການພະຍາດເບົາຫວານ ໃນຜູປ່ວຍໂຣກເບົາຫວານ. ນ້ຳເຜິ້ງໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວວ່າ ຊ່ວຍບຫຼຸດລະດັບນ້ຳຕານຄຼູໂຄສໃນາສມາໄດ້ຢ່າງມີໄນສຳຄັນກັບ dextran. ທັງໃນຜູ້ທີ່ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ ແລະ ຜູ້ທີ່ມີພາວະໄຂມັນໃນເລືອດສູງ ນ້ຳເຜິ້ງຍັງຊ່ວຍຫຼຸດລະດັບໄຂມັນໃນເລືອດ ໂຮໂມຊິສເທອິນ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງໂປຣຕີນຊີລີແອັກທິບ. [5]
ນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ ຄຸນສົມບັດຕ້ານມະເຣັງ: ການຄົ້ນຄວ້າວິໄຈ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່ານ້ຳເຜິ້ງມີລິດຕ້ານມະເຣັງ ຜ່ານຂະບວນການຕ້ານການກາຍພັນ, ຕ້ານການເພີ່ມຈຳນວນ ແລະ ຕ້ານການອັກເສບ, ນ້ຳເຜິ້ງສາມາດຢັບຢັ້ງການເພີ່ມຈຳນວນຂອງຈຸລັງ ກະຕຸ້ນການຕາຍຂອງຈຸລັງ, ປ່ຽນແປງການດຳເນີນວັດນນະຈັກຂອງຈຸລັງ ແລະ ເຮັດໃຫເກີດພາວະ depolarization ຂອງແຜຫຸ້ມໄມໂທຄອນເດຼຍໃນມະເຣັງຫຼາຍຊະນິດ ໄດ້ແກ່ມະເຣັງໂນມາ, ແຜຈຸລັງອະດີໂນຄາຊີໂນມາ, ມະເຣັງປາກມົດລູກ, ມະເຣັງເຫຍື່ອບຸປາກມົດລູກ, ມະເຣັງຕັບ, ມະເຮັງລຳໄສ້ໃຫຍ່ ແລະ ທະວານໜັກ, ມະເຣັງຕ່ອມລູກໝາກ, ມະເຣັງໝາກໄຂ່ຫຼັງ, ມະເຣັງກະເພາະປັດສະວະ, ມະເຣັງປອດຊະນິດທີ່ໍ່ແມ່ນມະເຣັງຂະໜາດນ້ອຍ, ມະເຣັງກະດູກຊະນິດອອສທີໂອຊາສໂຄມາ, ມະເຣັງເມັດເລືອດຂາວ ແລະ ມະເຣັງຈຸລັງສຄວາມັສຊະນິດຊ່ອງປາກ, ນອກຈາກນີ້ຍັງມີລາຍງານວ່ານ້ຳເຜິ້ງສາາດຢັບຢັ້ງການເຕີບໂຕຂອງເນື້ອງອກຫຼາຍຊະນິດ. [5]
ນ້ຳເຜິ້ງຖູກນຳມາໃຊ້ເປັນສະໝຸນໄພພື້ນບ້ານເພື່ອໃຊ້ຮັກສາອາການອັກເສບ, ໄອ ແລະ ມີໄຂ້ເປັນເວລາດົນ, ງານການຄົ້ນຄວ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສາມາດໃນການຫຼຸດອາການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພະຍາດຫອບຫືດ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນສານປ້ອງກັນການເກີດພະຍາດຫອບຫືດ, ນອດຈາກນີ້ຍັງມີລາຍງານວ່າ ການກິນນ້ຳເຜິີ້ງຈະຊ່າຍບັນເທົາອາການຫຼອດລົມອັກເສບຊຳເຮຶ້ອ ແລະ ພະຍາດຫອບຫືດໄດ້ອີກດ້ວຍ. [5]
ສານຕ້ານອານຸມູນອິດສະຫຼະທີ່ມີຢູ່ໃນນ້ຳເຜິ້ງ ເຊັ່ນ ຟາໂວນອຍ, ໂພລີຟີນອລ, ວິຕາມິນຊີ ແລະ ໂມໂນຟິລນອລ ອາດກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມສ່ຽງຕໍ່ພະຍາດຫົວໃຈ ແລະ ຫຼອດເລືອດໃຫ້ຫຼຸດລົງ, ໃນພະຍາດຫຼອດເລືອຫົວໃຈ ເຊື່ອກັນວ່າ ນ້ຳເຜິ້ງມີລິດປ້ອງກັນຜ່ານກົນໄກຫຼັກ 3 ປະການໄດ້ແກ່: ກະຕຸ້ນການຂະຫຍາຍຫຼອດເລືອດຫົວໃຈ, ຫຼຸດການເກາະກຸ່ມ ແລະ ການເກືດຫຼິ່ມເລືອດຂອງເກັດເລືອດ ແລະ ຍັງຢັບຢັ້ງການເກີດອອັກຊີເດຊິນຂອງໄລໂປໂປຣຕີນຄວາມໜາແໜ້ນຕ່ຳ. [5]
ນ້ຳເຜິ້ງມີຫຼິດຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມວິຕົກກັງວົນ, ຕ້ານອາການຊຶມເສົ້າ, ຕ້ານອາການຊັກ ແລະ ຕ້ານການຫຼັ່ງສານສື່ປະສາດ ໃນຄະນະດຽວກັນກໍ່ຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມຄຽດ ອອກຊີເດເຊິນໃນລະບບົປະສາດສ່ວນກາງ, ການຄົ້ນຄວ້າຫຼາຍສະບັບຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໂຟລີຟີນອລໃນນ້ຳເຜິ້ງມີຄຸນສົມບັດໂນໂອໂທນປິກ ແລະ ປົກປ້ອງລະບົບປະສາດ ຊຶ່ງຊ່ວຍສະໜັບສະໜຸນການທຳງານຂອງລະບົບຮັບຮູ້ ແລະ ປົກປ້ອງເນື້ອເຫຍື້ອປະສາດ. [5]
ມີຂໍ້ສະເໜີແນະວ່ານ້ຳເຜິ້ງອາດຈະມີປະໂຫຍດຕໍ່ສຸຂະພາບຕ່າງໆ ຂອງລະບົບທາງເດີນອາຫານລວມທັງໂຣປີທັນ ແລະ ພະຍາດໃນຊ່ອງປາກອື່ນໆ, ອາການອາຫານບໍ່ຍ່ອຍ ແລະ ເປັນສ່ວນປະກອບຂອງການບຳບັດໂດຍການໃຫ້ເກື່ອແຮ່ທາງປາກ ຈາການສັງເກດທາງຄີນິກພົບວ່ານ້ຳເຜິ້ງມີລິດໃນການບຳບັດຮັກສາເດັກນ້ອຍ ແລະ ເດກັນ້ອຍທີ່ເຂົ້າຮັບການຮັກສາໃນໂຮງໝໍ ທີ່ເກີດຈາກພະຍາດກະເພາະ ແລະ ລຳໄສ້ອັກເສສບ ໂດຍຊ່ວຍຫຼຸດໄລ່ຍະເວລາຂອງອາການຖອກທ້ອງໃນຜູ້ປ່ອຍທີ່ໄດ້ຮັບນ້ຳເຜິ້ງໄດ້ຢ່າງມີໄນສຳຄັນ. [5]
ກິດຈະກຳທາງການກະເສດ: ສາມາດສົ່ງເສີມເຜິ້ງໃຫ້ເປັນປັດໄຈການຜະລິດທາງການກະເສດທີ່ສຳຄັນໄດ້ໂດຍການໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກເຜິ້ງຢ່າງມີປະສິດທິພາບໃນການຈັດການ ຫຼື ຄວບຄຸມການປະສົມເກສອນໃນການກະເສດ. [8]
ວັດທະນະທຳ ແລະ ເຄື່ອງສຳອາງ: ຂີ້ເຜິ້ງຖືກນຳມາໃຊ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍໃນການຜະລິດທຽນໄຂ, ຂັດເງົາ, ເຄື່ອງສຳອາງ ແລະ ການໃຊ້ງານທາງການແພດ, ນອກຈາກນີ້ຍັງສາມາດນຳໄປແປຮູບເປັນແຜ່ນຂີ້ເຜິ້ງໄດ້ອີກດ້ວຍ ໃນອຸດສາຫະກຳຢາ, ຂີ້ເຜິ້ງຖູກນຳໄປປະສົມໃນຂີ້ເຜິ້ງຊະນິດຕ່າງໆ ໃຊ້ເຄືອບເມັດ ແລະ ຢາເໜັບ ແລະຍັງໃຊ້ໃນຜະລິດຕະພັນອື່ນໆ. [9]

ການຕະຫຼາດນ້ຳເຜິ້ງໃນລາວ 100 ມລ, ລາຄາ 50,000 ກີບ [11]. ການລ້ຽງເຜິ້ງຂະໜາດນ້ອຍສາມາດມີສວນສ້າງຄວາມໝັ້ນຄົງໃນການດຳລົງຊີບໄດ້ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນແຫຼ່ງອາຫານຂອງນ້ຳເຜິ້ງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊ່ວຍຍົກລະດັບຊິວິດການເປັນຢູ່ ຂອງຜູ້ລ້ຽງເຜິ້ງ ໂດຍການສ້າງລາຍໄດ້ໃໝ່ໆ. [12]

ລະດູການເກັບນ້ຳເຜິ້ງມີ 2 ລະດູ ຄື: ລະດູເກັບນ້ຳເຜິ້ງຫຼັກ ເຊິ່ງກິນເວລາຕັ້ງແຕ່ເດືອນຕຸລາ ຫາ ເດືອນ ພະຈິກ ແລະ ລະດູເກັບນ້ຳເຜິ້ງຮອງ ຊຶງເປັນເວລາຕັ້ງແຕ່ເດືອນ ເມສາ ຫາ ເດືອນມິຖຸນາ. [10]

ສະພາບໂດຍລວມ:
ພື້ນທີ່ປ່າອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງ ສປປ ລາວ ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ກ້ານລ້ຽງເຜິ້ງຂະໜາດນ້ອຍ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງໃນແຂວງທາງພາກເໜືອ ຊຶ່ງຊຸມຊົນເທິງພູສູງມັກຂາດການເຂົ້າເຖິງໂຄງສ້າງພື້ນຖານດ້ານຄົມມະນາຄົມ ແລະ ການສື່ສານຂອງປະເທດ, ການລ້ຽງເພິ້ງແບບຢູ່ກັບທີ່ ໂດຍເຜິ້ງພັນ Apis cerana ຈະເລີນເຕີບໂຕໄດ້ດີໃນພື້ນທີ່ເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ມີສ່ວນຊ່ວຍໃນການສ້າງອາຊີບໃຫ້ກັບກັບຄົນໃນທ້ອງຖິ່ນ. [12]

ໂຮງເຮືອນລ້ຽງ ຫຼື ທີ່ຢູ່ອາໄສ:
ໃນອາຊີເຂດຮ້ອນ ຮັ່ງເຜິ້ງແບບກ໋ອງຂອງສາຍພັນ Apis cerana ໂດຍທົ່ວໄປຈະມີຂະໜາດນ້ອຍກ່ວາຮັງແບບ Langstroth ແບບເຕັມຄວາມເລິກ ເຊິ່ງມີຂະໜາດປະມານ 40 ລິດ (ຂະໜາດ 465 ຊມ × 365 ຊມ × 238–240 ຊມ) ສຳຫຼັບເຜິ້ງ A. cerana ໃນເຂດຮ້ອນສ່ວນໃຫຍ່ ປະລິມານພາຍໃນ 20 ຫາ 25 ລິດ ຖືວ່າພຽງພໍ ຮັງເຜິ້ງທີ່ລ້ຽງໃນຮັງຂະໜາດໃຫຍ່ມັກປະສົບບັນຫາໃນການຮັງຈາກສັດຕູທຳມະຊາດ ແລະ ຄວບຄຸມສະພາບອາກາດພາຍໃນຮັງໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ. [6]
ການລ້ຽງເຜິ້ງແບບທ່ອນຊຸງ: ການລ້ຽງເຜິ້ງແບບຮັງທ່ອນຊຸງມີແນວໂນ້ມວ່າເກີດຈາກຄົນເຮົາສັງເກດພຶດຕິກຳການເຮັດຮັງຕາມທຳມະຊາດຂອງເຜິ້ງ ການລ້ຽງເຜິ້ງແບບນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຮູບແບບການລ້ຽງເຜິ້ງທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດໃນອາຊີ ແລະ ເຖິງວ່າຈະເບິ່ງວ່າບໍ່ມີປະສິດທິພາບ ແຕ່ຍັງຄົງເປັນທີ່ນິຍົມຢ່າງແຜ່ຫຼາຍທົ່ວທັງທະວີບ, ຜູ້ລ້ຽງເຜິ້ງມັກເນັ້ນຍ້ຳເຖິງຄຸນຄ່າຂອງການລ້ຽງເຜິ້ງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເຊິ່ງເປັນລາຍໄດ້ເສີມໃຫ້ກັບເຈົ້າຂອງຮັງເຜິ້ງ ນອກຈາກນີ້ຍັງສາມາດໃຊ້ເປັນງານອະດີເລກ ຫຼື ກິດຈະກຳນອກສວນອີກດ້ວຍ ໂດຍລົງທຶນທາງເງິນທຶນ ແລະ ເວລາພຽງເລັກນ້ອຍ, [6]. ການລ້ຽງເຜິ້ງແບບທຳມະຊາດ ເຊິ່ງຄົນລ້ຽງເຜິ້ງໃນທ້ອງຖິ່ນຈະແຂວນຮັງເຜິ້ງ Apis cerana ແບບດັງເດີມໄວ້ໃນ ຫຼື ໃກ້ປ່າ ຖືເປັນປະເພນີທີ່ປະຕິບັດກັນມາຍາວນານໃນພູມິພາກນີ້. ນອກຈາກນີ້ຍັງມີການຈັດຕັ້ງຖຸລະກິດລ້ຽງເຜິ້ງຂະໜາດນ້ອຍ ໃກ້ກັບພື້ນທີ່ປ່າ ໂດຍມັກນຳທ່ອນໄມ້ຮັງເຜິ້ງໄປວາງໄວ້ໃກ້ກັບໂຮງກ່ຽວເຂົ້າ. [12]
ຊ່ວງເວລາທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງປີໃນການວາງຮັງເຫຍື່ອລໍ້ໃນອາຊີເຂດອົບອຸ່ນ ຄືຕົ້ນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ໃນອາຊີເຂດຮ້ອນ ຊ່ວງເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດຄື ເມື່ອພືດທີ່ເປັນອາຫານເຜິ້ງກຳລັງອອກດອກ ເຊິ່ງມັກຈະຢູ່ໃນຊ່ວງປາຍລະດູຝົນ. [6]

ການໃຫ້ອາຫານ ແລະ ໂພຊະນາການ:
ເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວທີ່ເຜິ້ງໂກນຖືກລ້ຽງໃນພື້ນທີ່ຊົນນະບົດຂອງອາຊີ ໂດຍບໍ່ໃຊ້ນ້ຳເຊື່ອມ ຫຼື ອາຫານເສີມ ວິທີນີ້ຍັງຄົງໃຊ້ໄດ້ຜົນດີໃນພື້ນທີ່ທີ່ມີອາຫານລ້ຽງເຜິ້ງຕະຫຼອດທັງປີ ເຊັ່ນ ພື້ນທີ່ຕິດກັບສວນໝາກພ້າວ ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ໃນພື້ນທີ່ທີ່ມີອາຫານເຜິ້ງໜ້ອຍ ການໃຫ້ອາຫານເສີມຈຶ່ງເປັນສິງຈຳເປັນ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງເມື່ອຜູ້ລ້ຽງເຜິ້ງເກັບກ່ຽວອາຫານສຳຮອງທັງໝົດ ຫຼື ເກືອບທັງໝົດຂອງຮັງເຜິ້ງ. [6]

ສຸຂະພາບ ແລະ ສຸຂະອານາໄມ:
ອານານິຄົມຂອງເຜິ້ງໂກນຕອບສະໜອງຕໍ່ໄພຄຸກຄາມຈາກສັດຕູທຳມະຊາດໄດ້ດີຫຼາຍ ຈຶ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິງທີ່ຜູ້ລ້ຽງເຜິ້ງຈະຕ້ອງປົກປ້ອງຮັງຂອງຕົນຈາກສັດຕູພືດ ບັນຫາສຳຄັນໄດ້ແກ່ ການຖືກແຕນ, ຕໍ່ໂຈມຕີຢ່າງໜັກ, ການບຸກລຸກຂອງມົດ, ການລະບາດຂອງແມງກະເບື້ອກາງຄືນ ແລະ ປະສິດຈາກຮັງເຜິ້ງ. [6]

ການອານຸລັກທີ່ຢູ່ອາໄສ:
ສຳຫຼັບຮັງເຜິ້ງແບບຊຸງ ຫຼື ຮັງເຜິ້ງແບບກ໋ອງທຳມະດາ ຜູ້ລ້ຽງເຜິ້ງຕ້ອງເປີດຮັງ ແລະ ເກັບກ່ຽວຜົນຜະລິດດ້ວຍວິທີທີ່ຂ້ອນຂ້າງທຳລາຍລ້າງ ເມື່ອເກັບນ້ຳເຜິ້ງຈາກຮັງເຜິ້ງແບບຊຸງ ຫຼື ຮັງເຜິ້ງແບບກ໋ອງ ຜູ້ລ້ຽງເຜິ້ງຈະພົ່ນຄວັນເລັກນ້ອຍ ແລ້ວໃຊ້ມີດຄົມໆຕັດຮວງຮັງເຜິ້ງອອກຈາກພະໜັງ ຫຼື ເພດານຮັງເຜິ້ງທີ່ແຂວນໄວ້ ສ່ວນຂອງຮວງເຜິ້ງທີ່ມີຊ່ອງເກັບນ້ຳເຜິ້ງຈະແຍກອອກຈາກສ່ວນທີ່ມີເລືອດ ແລະ ອອງເກສອນ. [6]

Duangkhae KEONOY

,