ລັກສະນະເດັ່ນທີ່ສຳຄັນຂອງແມງໄມ້ຊະນິດນີ້ຄື ຂອບດ້ານຫຼັງຂອງປ້ອງເອິກຢືນໄປດ້ານຫຼັງຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດຈນ ຄຸມໂຄນຂອງແຜ່ນຫຼັງສ່ວນກາງ. ສ່ວນຫົວ ແລະ ຖານຂອງເອິກສ່ວນໜັາຢືນໄປດ້ານລຸ່ມ, ດ້ານຂ້າງຂອງປ້ອງເອິກນູນແຕ່ລຽບ ລຳຕົວໂດຍທົ່ວໄປຍາວກ່ວາຄວາມກວ້າງຫຼາຍ. ຕົວເຕັມໄວມີສີເຫຼືອງສີນ້ຳຕານ ແລະ ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍໂລ, ຕົວແມ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າຕົວຜູ້ ໂດຍມີຄວາມຍາວ 24 ຫາ 28 ມມ ແລະ ຄວາມກວ້າງ 15 ຫາ 17 ມມ.
ວົງຈອນຊີວິດ:
ແມງແຄງລິນຈີ່ຈະເກີດໜຶ່ງລຸ່ນຕໍ່ປີ ແລະ ຈຳສິນໃນລະດູໜາວໃນຮູບຂອງຕົວເຕັມໄວ, ຕົວເຕັມໄວທີ່ຈຳສີນໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ໂດຍບໍ່ປະສົມພັນທັນທີເພາະອາໄວຍະວະສືບພັນບໍ່ພັດທະນາເຕັມທີ່, ຕົວແມ່ປະສົມພັນໄດ້ຫຼາຍຄັ້ງ ແລະ ວາງໄຂ່ໄດ້ຫຼາຍຮອດ 14 ກຸ່ມ, ແຕ່ລະກຸ່ມມີໄຂ່ປະມານ 14 ຟອງ, ໂດຍປົກກະຕິຈວາງໄຂ່ເທິງພື້ນຜິວດ້ານລຸ່ມຂອງໃບ ວົງຈອນຊີວິດປະກອບດ້ວຍ 3 ໄລ່ຍະ ໄດ້ແກ່ ໄຂ່, ຕົວອອ່ນ ແລະ ຕົວເຕັມໄວ:
• ຫຼັງຈາກການວາງໄຂ່ແລ້ວ ຕົວແມ່ຢູ່ຊື່ໆເປັນເວລາຫຼາຍອາທິດ ໄຂ່ຈະຟັກໃນເວລາປະມານ 10 ວັນ, ກ່ອນຟັກໄຂ່ຈະປ່ຽນເປັນສີບົວ ຫຼື ສີມ່ວງ.
• ເມື່ອຟັກຕົວອອກມາ ຕົວອອ່ນຈະມີສີຂຽວອອ່ນບໍລິເວນກາງຫຼັງ ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນອື່ນໆຂອງຮ່າງກາຍ ລວມທັງຂາ ແລະ ໜວດ, ຈະມີສີບົວອ່ອນ, ຕົວອ່ອນມີຂະໜາດນ້ອຍກວ່າຕົວເຕັມໄວ ແຕ່ມີຮູບຮ່າງ ແລະ ສີສັນສີຄ້າຍຄືກັນ ພວກມັນຈະລອກຄາບ 5 ຄັ້ງເພື່ອຈະເລີນເຕີບໂຕເປັນຕົວເຕັມໄວ ໂດຍແຕ່ລະຊ່ວງການຫຼອກຄາບເອີ້ນວ່າໄລຍະຕົວອ່ອນ (instar).
• ຕົວເຕັມໄວພັດທະນາມາຈາກຕົວອ່ອນໄລຍະສຸດທ້າຍ ເຊິ່ງໃນໄລຍະນີ້ປີກຈະເລີ່ມກໍ່ຕົວ, ຕົວອ່ອນບໍ່ມີປີກ ເຖິ່ງວ່າຂະໜາດຈະເພີ່ມຂື້ນຫຼາຍຕັ້ງແຕ່ການລອກຄາບຄັ້ງທຳອິດ ຈົນຮອດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແຕ່ຮູບຮ່າງ ແລະ ສີໂດຍລວມຍັງຄົງສະໝໍ່າສະເໝີ.
ແຫຼ່ງທີ່ມາ: [1]

ທັງຕົວອ່ອນ ແລະ ຕົວເຕັມໄວຈະດູດນ້ຳລ້ຽງຈາກໃບອ່ອນ ແລະ ກິ່ງອອ່ນຈະຫຽວ ແລະ ຕາຍໄດ້, ກິ່ງທີ່ຖືກໂຈມຕີມັກຫຽວ ແລະ ໃນກໍລະນີຮຸນແຮງອາດຕາຍໄດ້. ຮອຍກັດກິນຕາມໝາກໄມ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຈຸດແຂງສີນ້ຳຕານຫາສີດຳ ຊເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄຸນນະພາບຂອງໝາກໄມ້ຫຼຸດລົງ ແລະ ຫຼຸດມູນຄ່າທາງການຕະຫຼາດ, ໝາກອອ່ນຈະເລີນເຕີບໂຕຊ້າ, ມັກຈະຫຽວ ແລະ ຫຼົ່ນກ່ອນກຳນົດ ຊໍ່ດອກອາດຈະຫຼົ່ນເນື່ອງຈາກຄວາມເສຍຫາຍຈາກການກົດກິນເນື້ອຕາຍໄດ້ໂດຍຕົງຈາກການລະບາດຂອງແມງແຄລິນຈີ່. [1]

ອາຫານ: ພວກມັນມັກຖືກນຳມາແປຮູບໂດຍການຕາກແຫ້ງ, ຈີ່, ທອດ ຫຼື ຂົ້ວ ແລະ ມັກຖືກນຳໄປປະສົມໃນແກງ, ແກງ ແລະ ແຈ່ວ ເພື່ອເພີ່ມລົດຊາດເຜັດຮ້ອນທີ່ເປັນເອກະລັກ. [4]
ຂໍ້ຄວນລະວັງ: ຂອງແຫຼວປ້ອງກັນຕົວທີ່ມີກິ່ນສຸນ ແລະ ເໝັນທີ່ພວກມັນປ່ອຍອອກມາຈະຕ້ອງເອົາອອກ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ເປັນກາງກ່ອນປຸ່ງອາຫານ ເນື່ອງຈາກສານປະກອບທີ່ຕົກຄ້າງອາດເຮັດໃຫ້ເຈັບທ້ອງ ຫຼື ລະຄາຍເຄືອງໃນຊ່ອງປາກໄດ້. [5]

N/A

ສະພາບໂດຍລວມ:
ອາຫານ: ທັງຕົວວອ່ອນ ແລະ ຕົວເຕັມໄວກິນອາຫານໂດຍການດູດນ້ຳລ້ຽງຈາກໃບອອ່ນ, ພວກມັນຍັງໂຈມຕີຕາອອ່ນ, ດອກ ແລະ ໝາກທີ່ກຳລັງຈະເລີນເຕີບໂຕ, ແມງແຄງເຫຼົ່ານີ້ມັກເນື້ອເຫຍື້ອທີ່ອອ່ນນຸ້ມກ່ວາ ເຊິ່ງມີດອກຫຼາຍກ່ວາກິ່ງແກ່ ເນື່ອງຈາກມີປະລິມານນ້ຳ, ໄນໂຕເຈັນ ແລະ ນຳຕານທີ່ລະລາຍໄດ້ສູງກ່ວາໃນກິ່ງທີ່ມີດອກ, ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ພວກມັນສາມາດກິນກິ່ງທຸກປະເພດຂອງພື້ນທີ່ອາໄສຢູ່ (ລິນຈີ່) ໄດ້ລວມທັງກິ່ງທີ່ມີດອກ, ກິ່ງອອ່ນ ແລະ ກິ່ງແຂງ.
ພຶດຕີກຳການກິນອາຫານ: ພືດຕິກຳການກິນອາຫານແຕກຕ່າງກັນຢ່າງເຫັດໄດ້ຊັດລະຫວ່າງໄລຍະກ່ອນຈຳສິນ ແລະ ໄລ່ຍະສືບພັນໃນໄລ່ຍະກ່ອນຈຳສິນ 50 ຫາ 70% ຂອງຕົວເຕັມໄວຈະກິນອາຫານຈາກກິ່ງທຸກປະເພດ ໃນຂະນະທີ່ໃນໄລ່ຍະສືບພັນເກືອບ 100% ຂອງຕົວເຕັມໄວຈະກິນອາຫານຈາກກິ່ງທີ່ກຳລັງອອກດອກ, ກິ່ງອອ່ນ ແລະ ກິ່ງແຂງ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: [1]

Duangkhae Keonoy

,