ປາຊະນິດນີ້ມີລຳໂຕໜາ, ຍາວພໍສົມຄວນ ແລະ ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍຄືກະສວຍ (fusiform), ໂດຍສ່ວນຫຼັງຈະໂຄ້ງນູນຂຶ້ນ. ຫົວບໍ່ມີເກັດ, ສ່ວນລຳໂຕປົກຄຸມດ້ວຍເກັດຮູບວົງມົນ (cycloid scales). ສ່ວນດັງມີລັກສະນະແປ ແລະ ຍື່ນອອກມາທາງໜ້າປາກຂະໜາດນ້ອຍທີ່ຢູ່ທາງດ້ານລຸ່ມ, ໂດຍບໍ່ມີຕິ່ງເນື້ອຢູ່ດ້ານຂ້າງ; ຕາຕັ້ງຢູ່ທາງດ້ານເທິງຂ້າງຫົວ ເຊິ່ງບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຈາກທາງດ້ານລຸ່ມຂອງຫົວ. ຮິມປາກມີລັກສະນະໜາ ແລະ ມີຂອບເປັນເສັ້ນຝອຍ, ໃນຂະນະທີ່ມີໜວດຄູ່ໜຶ່ງຢູ່ບໍລິເວນມຸມປາກ ເຊິ່ງຊ່ອນຢູ່ໃນຮ່ອງພິເສດ.

ຄີຫຼັງມີຂະໜາດຂ້ອນຂ້າງສັ້ນ ປະກອບດ້ວຍກ້ານຄີທີ່ບໍ່ແຕກແໜງ 3 ຫຼື 4 ກ້ານ ແລະ ກ້ານຄີທີ່ແຕກແໜງ 12–14 ກ້ານ, ໂດຍກ້ານຄີທີ່ແຕກແໜງທາງດ້ານໜ້ານັ້ນຈະສັ້ນກວ່າ. ຄີເອິກ ແລະ ຄີທ້ອງຕັ້ງຢູ່ທາງດ້ານຂ້າງຂອງລຳໂຕ; ຄີເອິກບໍ່ມີກ້ານແຂງ, ສ່ວນຄີຫາງນັ້ນແຕກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງເລິກ.

ບໍລິເວນດ້ານຫຼັງສ່ວນໜ້າຄີຫຼັງມີເກັດ 12–16 ເກັດ, ສ່ວນເສັ້ນຂ້າງໂຕນັ້ນມີລັກສະນະຊັດເຈນ ແລະຕໍ່ ເນື່ອງກັນຕະຫຼອດແນວ ໂດຍມີເກັດຈຳນວນ 40–44 ເກັດ ແລະ ທອດຍາວໄປຕາມບໍລິເວນກາງຂອງໂຄນຫາງ; ມີແຖວເກັດຕາມຂວາງຈຳນວນ 6 ເຖິງ 6 1/2 ແຖວ ຢູ່ລະຫວ່າງເສັ້ນຂ້າງໂຕກັບໂຄນຄີທ້ອງ. ດ້ານຫຼັງມີສີອອກຟ້າ, ດ້ານຂ້າງ ແລະ ທ້ອງມີສີເງິນ, ສ່ວນຄີຕ່າງໆມີສີອອກແດງ.

ຂະໜາດ: ເປັນສາຍພັນທີ່ເຕີບໃຫຍ່ໄວ, ສາມາດມີຄວາມຍາວລວມເຖິງ 35-45 ຊມ ແລະ ມີນ້ຳໜັກຕົວ 700-800 ກຣາມ ພາຍໃນໄລຍະເວລາໜຶ່ງປີ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂການລ້ຽງແບບປົກກະຕິ [3]. ສາຍພັນນີ້ສາມາດເຕີບໃຫຍ່ໄດ້ສູງສຸດເຖິງ 94 ຊມ, ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມີຄວາມຍາວປະມານ 30-45 ຊມ. [5]

ແຫຼ່ງທີ່ມາ: [1], [2]

ພຶດຕິກຳ: ເປັນສັດທີ່ຫາກິນໃນຕອນກາງເວັນ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວມັກຢູ່ໂດດດ່ຽວ ແລະ ບາງຄັ້ງກໍຂຸດຮູເຂົ້າໄປໃນພື້ນດິນ. [2]

ອາຫານ: ສ່ວນຫຼາຍກິນພືດເປັນຫຼັກ ໂດຍກິນພືດນໍ້າ ແລະ ຊາກພືດທີ່ກຳລັງເນົ່າເປື່ອຍ [2], [5]. ປາໂຣຮາເປັນປາທີ່ຫາກິນຢູ່ບໍລິເວນພື້ນນໍ້າຈົນເຖິງລະດັບກາງນໍ້າ ມີແຫຼ່ງອາຫານທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ແຕ່ມີຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວເພື່ອບໍລິໂພກສັດນໍ້າຂະໜາດນ້ອຍ (zooplankton) ໄດ້ຢ່າງຈຳກັດ [4].

ການສືບພັນ: ປາທັງສອງເພດຈະເລີ່ມເຂົ້າສູ່ໄວຈະເລີນພັນເມື່ອມີອາຍຸປະມານ 2 ປີ. ການວາງໄຂ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງລະດູຝົນ ບໍລິເວນນ້ຳຕື້ນຕາມແຄມຝັ່ງຂອງແມ່ນ້ຳທີ່ຖືກນ້ຳຖ້ວມ, ໂດຍອຸນຫະພູມທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບການວາງໄຂ່ແມ່ນຢູ່ໃນຊ່ວງ 22-31 ອົງສາ [3]. ຈຳນວນໄຂ່ທີ່ປາສາມາດຜະລິດໄດ້ມີຕັ້ງແຕ່ 226,000 ຫາ 2,794,000 ໜ່ວຍ, ເຊິ່ງຂຶ້ນກັບຂະໜາດຂອງປາ, ນ້ຳໜັກຕົວ ແລະ ນ້ຳໜັກຂອງຮັງໄຂ່ [3], [6].

ປາໂຣຮາໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າ ແລະ ບັນທຶກມີການລ້ຽງໃນຫຼາຍປະເທດໃນອາຊີ ແລະ ອາຟຣິກາ, ລວມທັງ ສປປ ລາວ, ກຳປູເຈຍ, ຈີນ, ພູຖານ, ມາເລເຊຍ, ມໍຣິຊຽສ, ມາດາກາສກາ, ໄນຈີເຣຍ, ຟີລິບປິນ, ສີລັງກາ ແລະ ຊິມບັບເວ. [2]

ອາຫານ: ເປັນປາທີ່ນິຍົມບໍລິໂພກໃນສະພາບສົດ ແລະ ຖືວ່າມີລົດຊາດແຊບ. ສ່ວນຫຼາຍຈະມີວາງຈຳໜ່າຍໃນສະພາບສົດຕາມຕະຫຼາດທ້ອງຖິ່ນ. [2], [4]

ສາຍພັນນີ້ໄດ້ຖືກນຳໄປປ່ອຍຢ່າງກວ້າງຂວາງຢູ່ນອກເຂດຖິ່ນກຳເນີດເດີມ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການປ່ອຍລົງໃນອ່າງເກັບນ້ຳ ແລະ ການເພາະລ້ຽງສັດນ້ຳ, ອີກທັງຍັງມີການເພາະລ້ຽງກັນມາເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດແລ້ວ. [2], [4]

ຊະນິດທີມີການລ້ຽງ:

ສະພາບໂດຍລວມ:ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບການເພາະລ້ຽງປາຊະນິດນີ້ ພົບເຫັນແຕ່ຕັ້ງຕົ້ນສະຕະວັດທີ 20 ເປັນຕົ້ນມາ. ປາໂຣຮູ (Rohu) ເປັນປານ້ຳຈືດຊະນິດສຳຄັນທີ່ນິຍົມລ້ຽງກັນຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ ໃນລະບົບການລ້ຽງປາແບບປະສົມປະສານຮ່ວມກັບປາຕະກູນປາຂາວ (carp). ພາຍຫຼັງຈາກມີການພັດທະນາເຕັກນິກການກະຕຸ້ນການສືບພັນໃນປີ ຄ.ສ. 1957, ການເພາະລ້ຽງປາຊະນິດນີ້ກໍໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງວ່ອງໄວ, ເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນໜຶ່ງໃນປາທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບການເພາະລ້ຽງໃນພາກພື້ນອາຊີໃຕ້. [1]

ອຸນຫະພູມ: ປາ Rohu ເປັນປາທີ່ສາມາດທົນຕໍ່ລະດັບອຸນຫະພູມໄດ້ກວ້າງ, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ຈະເລີນເຕີບໂຕໄດ້ດີໃນອຸນຫະພູມທີ່ຕໍ່າກວ່າ 14 ອົງສາເຊວສຽດ. ຊ່ວງອຸນຫະພູມທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບການວາງໄຂ່ແມ່ນ 22-31 ອົງສາເຊວສຽດ. [1]

ປາໂຣຮາເປັນປາຊະນິດຫຼັກທີ່ນິຍົມລ້ຽງໃນລະບົບການລ້ຽງປາປະສົມ (polyculture) ຮ່ວມກັບປາ Catla (Catla catla) ແລະ ປາ Mrigal (Cirrhinus mrigala), ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ປາ Rohu ຈະກວມເອົາປະມານ 35-40% ຂອງຈຳນວນປາທັງໝົດທີ່ປ່ອຍລ້ຽງ. [1]

ໂຮງເຮືອນລ້ຽງ ຫຼື ທີ່ຢູ່ອາໄສ:

ການກຽມບໍ່: ລະບົບບໍ່ວົງກົມເປັນລະບົບທີ່ນິຍົມໃຊ້ກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດສຳລັບການຜະລິດລູກປາໂຣຮູ (Rohu). ລະບົບນີ້ປະກອບດ້ວຍສ່ວນປະກອບຫຼັກ 3 ຢ່າງ ຄື:

• ບໍ່ສຳລັບການວາງໄຂ່/ການເພາະພັນ: ລະດັບນ້ຳໃນຖັງຈະຖືກຮັກສາໄວ້ທີ່ຄວາມເລິກສູງສຸດ 1.5 ແມັດ, ໂດຍມີອັດຕາຄວາມໜາແໜ້ນຂອງພໍ່ແມ່ພັນທີ່ແນະນຳຢູ່ທີ່ 3-5 ກິໂລກຣາມຕໍ່ແມັດກ້ອນ. ອັດຕາສ່ວນລະຫວ່າງແມ່ພັນ ແລະ ພໍ່ພັນ ໂດຍທົ່ວໄປຈະກຳນົດໄວ້ທີ່ 1:1 ໂດຍນ້ຳໜັກ (ຫຼື 1:2 ໂດຍຈຳນວນໂຕ).
• ຖັງສຳລັບການບົ່ມໄຂ່/ການຟັກໄຂ່: ຂະໜາດ ແລະ ຈຳນວນຂອງຖັງແມ່ນຂຶ້ນກັບຄວາມຕ້ອງການໃນການຜະລິດ. ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງໄຂ່ປາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບການບົ່ມໄຂ່ແມ່ນ 0.7-0.8 ລ້ານຟອງຕໍ່ແມັດກ້ອນ; ທັງນີ້ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ປາແມ່ພັນຈະຜະລິດໄຂ່ໄດ້ປະມານ 0.15-0.2 ລ້ານຟອງ ຕໍ່ນ້ຳໜັກຕົວ 1 ກິໂລກຣາມ.
• ບໍ່ລະບົບເກັບຮັກສາ ແລະ ຈ່າຍນ້ຳ: ເຮັດໜ້າທີ່ສະໜອງນ້ຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງສຳລັບຂະບວນການເພາະພັນ ແລະ ການຟັກໄຂ່.

ການກະກຽມບໍ່ອະນຸບານປາກ່ອນການປ່ອຍປາ: ກ່ອນທີ່ຈະປ່ອຍປາລົງໃນບໍ່ອະນຸບານ, ຄວນກະກຽມບໍ່ໂດຍການກຳຈັດວັດສະພືດນ້ຳ ແລະ ປາທີ່ເປັນສັດຕູ (ປາຜູ້ລ້າ) ອອກໃຫ້ໝົດ. ຈາກນັ້ນ, ໃຫ້ໃສ່ປູນຂາວ ແລະ ໃສ່ປຸ໋ຍ ເຊິ່ງປະກອບມີທັງປຸ໋ຍອິນຊີ ແລະ ປຸ໋ຍເຄມີ. ສຳລັບແມງໄມ້ນ້ຳຕ່າງໆ, ຄວນກຳຈັດໂດຍການໃຊ້ນ້ຳຢາທີ່ປະສົມລະຫວ່າງສະບູ ແລະ ນ້ຳມັນ, ຫຼື ກຳຈັດອອກໂດຍການໃຊ້ຕາໜ່າງຊອນຈັບອອກຫຼາຍໆຄັ້ງ ກ່ອນທີ່ຈະປ່ອຍປາລົງໃນບໍ່.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: [1]

ການໃຫ້ອາຫານປາໄວອ່ອນ: ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ລູກປາທີ່ຫາກໍຟັກອອກຈາກໄຂ່ຈະໄດ້ຮັບອາຫານເສີມ ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍສ່ວນປະສົມຂອງຮຳເຂົ້າ ກັບ ກາກແກ່ນຖົ່ວດິນ ຫຼື ກາກເມັດຜັກກາດ ໃນອັດຕາສ່ວນ 1:1 (ໂດຍນ້ຳໜັກ). [1]

ຂະບວນການປະສົມພັນ:

ການປະສົມທຽມ / ການກະຕຸ້ນການສືບພັນ: ການກະຕຸ້ນການສືບພັນມັກຈະປະຕິບັດໃນໂຮງເພາະຟັກປາ ໂດຍການສັກຮໍໂມນທີ່ສະກັດຈາກຕ່ອມໃຕ້ສະໝອງ (Pituitary Gland - PG) [5], ເຊິ່ງໄດ້ນຳໃຊ້ຢ່າງປະສົບຜົນສຳເລັດໃນຊ່ວງຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ. ໃນກໍລະນີທີ່ໃຊ້ສານສະກັດຈາກຕ່ອມໃຕ້ສະໝອງ, ປາແມ່ຈະໄດ້ຮັບຢາໂດສທຳອິດໃນປະລິມານ 2-3 ມິລລິກຣາມ ຕໍ່ນ້ຳໜັກຕົວ 1 ກິໂລກຣາມ (mg/kg BW), ຕາມດ້ວຍໂດສທີສອງໃນປະລິມານ 5-8 mg/kg BW ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປ 6 ຊົ່ວໂມງ. ສຳລັບປາຜູ້, ຈະໄດ້ຮັບຢາພຽງຄັ້ງດຽວໃນປະລິມານ 2-3 mg/kg BW ໃນເວລາທີ່ປາແມ່ໄດ້ຮັບການສັກຢາໂດສທີສອງ. ສ່ວນການໃຊ້ຮໍໂມນສັງເຄາະນັ້ນ, ປາແມ່ຈະໄດ້ຮັບຢາໃນປະລິມານ 0.4-0.5 ມິລລິລິດ ຕໍ່ນ້ຳໜັກຕົວ 1 ກິໂລກຣາມ (mL/kg BW) ແລະ ປາຜູ້ຈະໄດ້ຮັບໃນປະລິມານ 0.2-0.3 mL/kg BW. [1]

ການລ້ຽງອານຸບານລູກປາ: ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ການອານຸບານລູກປາຈະແບ່ງອອກເປັນ 2 ໄລຍະ. ໄລຍະທຳອິດແມ່ນໄລຍະການອະນຸບານ ເຊິ່ງໃຊ້ເວລາປະມານ 15-20 ມື້ ເພື່ອລ້ຽງລູກປາທີ່ຫາກໍ່ຟັກອອກຈາກໄຂ່ (fry). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ໄລຍະການລ້ຽງລູກປາຂະໜາດນິ້ວມື (fingerling) ເຊິ່ງໃຊ້ເວລາປະມານ 2-3 ເດືອນ. ໃນບໍ່ດິນສຳລັບອະນຸບານປາ, ໂດຍທົ່ວໄປຈະປ່ອຍລູກປາທີ່ຫາກໍ່ຟັກອອກຈາກໄຂ່ໃນຄວາມໜາແໜ້ນປະມານ 3-10 ລ້ານໂຕຕໍ່ເຮັກຕາ; ສ່ວນໃນບໍ່ຊີມັງ, ມັກຈະໃຊ້ຄວາມໜາແໜ້ນສູງກວ່າ ຄືປະມານ 10-20 ລ້ານໂຕຕໍ່ເຮັກຕາ. ລູກປາທີ່ຫາກໍ່ຟັກອອກຈາກໄຂ່ໄດ້ 3 ມື້ (ມີຂະໜາດປະມານ 6 ມມ) ຈະຖືກນຳມາລ້ຽງໃນບໍ່ດິນຂະໜາດນ້ອຍ (ປະມານ 0.02-0.1 ເຮັກຕາ) ຈົນກາຍເປັນລູກປາໄລຍະ fry (ຂະໜາດ 20-25 ມມ). ໃນບາງພື້ນທີ່, ອາດຈະມີການນຳໃຊ້ບໍ່ທີ່ກໍ່ດ້ວຍດິນຈີ່ ຫຼື ບໍ່ຊີມັງສຳລັບການອະນຸບານປາເຊັ່ນກັນ. [1]

ການລ້ຽງປາຂະໜາດນິ້ວມື (Fingerling Rearing): ລູກປາທີ່ຜ່ານການອະນຸບານມາແລ້ວ ແລະ ມີຂະໜາດຄວາມຍາວ 20-25 ມມ ຈະຖືກນຳມາລ້ຽງຕໍ່ໄປອີກປະມານ 2-3 ເດືອນ ຈົນກວ່າຈະເຕີບໃຫຍ່ຮອດໄລຍະປາຂະໜາດນິ້ວມື (fingerling stage), ເຊິ່ງມີຄວາມຍາວ 80-100 ມມ ແລະ ມີນ້ຳໜັກ 6-10 ກຣາມ. ການລ້ຽງມັກຈະເຮັດໃນບໍ່ດິນທີ່ມີເນື້ອທີ່ປະມານ 0.05-0.2 ເຮັກຕາ. ໃນໄລຍະນີ້, ປາໂຣຮູ (Rohu) ມັກຈະຖືກລ້ຽງຮ່ວມກັບປາຕະກູນປາຂາວ (carp species) ຊະນິດອື່ນໆ ໂດຍມີຄວາມໜາແໜ້ນໃນການປ່ອຍລວມກັນຢູ່ທີ່ 0.2-0.3 ລ້ານໂຕຕໍ່ເຮັກຕາ, ເຊິ່ງໃນນັ້ນຈະມີປາໂຣຮູກວມເອົາປະມານ 30-40% ຂອງຈຳນວນປາທັງໝົດທີ່ປ່ອຍລົງລ້ຽງ. [1]

ສຸຂະພາບ ແລະ ສຸຂະອານາໄມ:

1. ພະຍາດແຜເປື່ອຍ (Ulcer Disease): ເກີດຈາກເຊື້ອແບັກທີເຣຍໃນສະກຸນ Aeromonas spp. ແລະ Pseudomonas spp.

ອາການ: ມີແຜເປື່ອຍຕາມຜິວໜັງ, ຕາໂປນ, ແລະ ທ້ອງບວມ.

ການຄວບຄຸມ ແລະ ການປິ່ນປົວ: ແຍກປາທີ່ຕິດເຊື້ອຮຸນແຮງອອກ ແລະ ກຳຈັດຖິ້ມຢ່າງຖືກວິທີ. ຂ້າເຊື້ອໃນບໍ່ລ້ຽງປາດ້ວຍສານໂພແທດຊຽມເປີແມງການເນດ (Potassium permanganate - KMnO₄) ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 0.5 ppm (ສ່ວນໃນລ້ານສ່ວນ) ຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ໃຫ້ປາກິນອາຫານທີ່ປະສົມຢາ ເຊັ່ນ: ຊັນຟາໄດອາຊີນ (Sulphadiazine) ໃນອັດຕາ 100 ມິລລິກຣາມ ຕໍ່ອາຫານ 1 ກິໂລກຣາມ, ຫຼື ອອກຊີເຕຕຣາໄຊຄລິນ (Oxytetracycline ຫຼື Terramycin) ໃນອັດຕາ 75–80 ມິລລິກຣາມ ຕໍ່ອາຫານ 1 ກິໂລກຣາມ ໂດຍໃຫ້ກິນຕໍ່ເນື່ອງກັນເປັນເວລາ 10–12 ມື້. ການເລືອກຊະນິດຢາຕ້ານເຊື້ອ ແລະ ປະລິມານຢາທີ່ໃຊ້ ຄວນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານສຸຂະພາບສັດນ້ຳ ໂດຍຕ້ອງພິຈາລະນາກົດລະບຽບທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ບັນຫາການດື້ຢາຂອງເຊື້ອແບັກທີເຣຍປະກອບນຳ.

2. ພະຍາດ Columnaris: ເກີດຈາກເຊື້ອແບັກທີເຣຍ Flavobacterium columnare.

ອາການ: ພົບຮອຍໂຣກສີຂາວນູນຂຶ້ນມາເທິງຜິວໜັງ, ມັກຈະມີຂອບສີແດງລ້ອມຮອບ; ອາການດັ່ງກ່າວອາດພັດທະນາໄປສູ່ບາດແຜທີ່ມີເລືອດອອກຕາມຮ່າງກາຍ.

ການຄວບຄຸມ ແລະ ການປິ່ນປົວ: ຄວນດໍາເນີນການປິ່ນປົວຢ່າງເໝາະສົມພາຍໃຕ້ຄໍາແນະນຳຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານສຸຂະພາບສັດນ້ຳ. ຄວນກວດສອບຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ ແລະ ໄລຍະເວລາໃນການໃຊ້ສານໂພແທດຊຽມເປີແມງການເນດ (Potassium permanganate - KMnO₄) ໃຫ້ແນ່ໃຈກ່ອນນໍາໃຊ້, ເນື່ອງຈາກການແຊ່ປາໃນສານລະລາຍທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 500 ppm ອາດຈະເຂັ້ມຂຸ້ນເກີນໄປ ແລະ ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ປາໄດ້.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: [1]

ການຈັດການບໍ່ລ້ຽງປາ: ການໃສ່ປຸ໋ຍໃນບໍ່ໂດຍໃຊ້ທັງປຸ໋ຍອິນຊີ ແລະ ປຸ໋ຍອະນິນຊີ, ຄວບຄູ່ໄປກັບການໃຫ້ອາຫານເສີມ ເຊິ່ງໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະໃຊ້ສ່ວນປະສົມຂອງຮຳເຂົ້າ ແລະ ກາກນ້ຳມັນ, ເປັນວິທີທີ່ນິຍົມປະຕິບັດກັນທົ່ວໄປ. ແນວໃດກໍຕາມ, ອັດຕາ ແລະ ວິທີການໃສ່ປຸ໋ຍ ຫຼື ໃຫ້ອາຫານນັ້ນ ຈະແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມລະດັບຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງການລ້ຽງ ແລະ ຄວາມອຸດົມສົມບູນທາງທຳມະຊາດຂອງບໍ່ນັ້ນໆ. [1]

ການເກັບກ່ຽວ ແລະ ການຜະລິດ: ການເກັບກ່ຽວໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນເຮັດໂດຍການໃຊ້ເບັດ, ໃນຂະນະທີ່ການເກັບກ່ຽວໃນຂະໜາດໃຫຍ່ຈະນຳໃຊ້ອຸປະກອນການປະມົງຫຼາກຫຼາຍຊະນິດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນອວນລ້ອມ. [5]

ຊະນິດພັນໃນປ່າ:

ໄພຂົ່ມຂູ່: ຍັງບໍ່ທັນພົບເຫັນໄພຂົ່ມຂູ່ທີ່ສຳຄັນ ຫຼື ແຜ່ລາມເປັນວົງກວ້າງຕໍ່ສັດຊະນິດນີ້. [6]

ການຕິດຕາມປະຊາກອນ: ບໍ່ມີຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບສະຖານະຂອງປະຊາກອນໃນທຳມະຊາດ; ແນວໃດກໍຕາມ, ສາຍພັນນີ້ຖືວ່າພົບເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປຫຼາຍຕະຫຼອດເຂດການແຜ່ກະຈາຍຂອງມັນ. [6]