ຈັດເປັນໄມ້ຢືນຕົ້ນ. ລຳຕົ້ນສູງ 10-18 ມ, ເປືອກຕົ້ນສີເທົາ ຫຼື ສີນ້ຳຕານ, ບໍລິເວນກິ່ງອ່ອນມີຂົນອ່ອນນຸ້ມ. ໃບດ່ຽວ, ຮຽງສະຫຼັບ, ຮູບຮີ, ຮູບຂອບຂະໜານ ຫຼື ຮູບໄຂ່ປີ້ນ, ມັກອອກເປັນກຸ່ມບໍລິເວນປາຍຍອດ, ກວ້າງ 5-9 ຊມ, ຍາວ 10-20 ຊມ, ໂຄນໃບບ້ຽວ, ຂອບລຽບ, ປາຍມົນ, ຜິວໃບດ້ານເທິງສີຂຽວເຂັ້ມ, ລຽບມັນ, ຜິວໃບດ້ານລຸ່ມສີຂຽວອ່ອນ, ມີຂົນ, ເນື້ອໃບຂ້ອນຂ້າງໜາ ແລະ ມີກິ່ນຫອມສະເພາະຕົວ. ຊໍ່ດອກແບບດິ້ວຄັນຮົ່ມ, ອອກບໍລິເວນງ່າມໃບ ແລະ ປາຍຍອດ, ດອກແຍກເພດຢູ່ຄົນລະຕົ້ນ. ດອກຍ່ອຍຈຳນວນຫຼາຍ, ສີເຫຼືອງ, ຮູບຈວຍ, ມີຂົນອ່ອນນຸ້ມ, ບໍ່ມີກີບດອກ. ຊໍ່ດອກເພດຜູ້ມີດອກຍ່ອຍ 6-10 ດອກ. ກີບລວມຫຼຸດຂະໜາດຍັງ 1-2 ກີບ ຫຼື ບໍ່ມີເລີຍ. ເກສອນເພດຜູ້ມີ 9-20 ອັນ. ຊໍ່ດອກເພດແມ່ກີບລວມຫຼຸດຂະໜາດເຫຼືອພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼື ບໍ່ມີເລີຍ. ໝາກຮູບກົມ ຫຼື ຮູບໄຂ່, ຜິວລຽບມັນ, ໝາກອ່ອນສີຂຽວ, ໝາກແກ່ສີມ່ວງເຂັ້ມເກືອບດຳ. ແກ່ນມີ 1 ແກ່ນ, ແຂງ.

ພົບຕາມປ່າປະສົມ, ປ່າໂຄກ ແລະ ປ່າດົງດິບ.

ອາຫານ:
ໝາກສຸກ: ສາມາດກິນໄດ້.
ສັບພະຄຸນ:
ຮາກ: ຮັກສາອາການເຈັບກ້າມເນື້ອ, ຝົນທາຝີແກ້ອັກເສບ, ເປັນຢາຮັກສາແຜ ແລະ ບຳລຸງກຳລັງ.
ເປືອກ: ຕົ້ມດື່ມຊ່ວຍຮັກສາພະຍາດໄຂ້ຫວັດ, ຝົນທາແກ້ຝີ, ຮັກສາແຜ, ແກ້ບິດ, ແກ້ອາການຖອກທ້ອງ, ແກ້ເຈັບມົດລູກ, ແກ້ອາການເຈັບຕາມກ້າມເນື້ອ, ຝົນທາແກ້ພິດແມງໄມ້ກັດ, ຮັກສາຜືນຄັນ, ແສບຮ້ອນ ແລະ ບົດເປັນຜົງປະສົມນ້ຳ ຫຼື ນ້ຳນົມທາແກ້ແຜອັກເສບ.
ໃບ: ຊ່ວຍຂັບປັດສະວະ ແລະ ແກ້ອາການຄັນຄາຍຜິວໜັງ.
ໃບ ແລະ ແກ່ນ: ຕຳພອກຝີ ແລະ ແຜເປັນໜອງແກ້ອາການເຈັບ.
ໃບ ແລະ ໝາກດິບ: ໃຫ້ນ້ຳມັນໃຊ້ສຳລັບຖູ ແລະ ນວດແກ້ອາການເຈັບ.
ເປືອກ, ຮາກ ແລະ ໃບ: ໃຊ້ເປັນຢາແກ້ໄຂ້, ຮັກສາອາການບວມ, ອາການຖອກທ້ອງ ແລະ ຍັງໃຊ້ເຂົ້າໃນການຮັກສາວັນນະໂລກ.
ແກ່ນ: ຕຳເປັນຢາພອກຫົວຝີ.
ໃບ ແລະ ຢາງ: ໃຊ້ເປັນຢາພອກແກ້ຝົກຊ້ຳ ແລະ ບວມ.

ນ້ຳມັນຫອມລະເຫີຍ:
ແກ່ນ: ມີນ້ຳມັນຫອມລະເຫີຍໃຊ້ສຳລັບເຮັດທຽນ ແລະ ສະບູ
ຄຸນປະໂຫຍດ:
ໃບ: ນຳມາບົດໃຫ້ລະອຽດໃຊ້ສະຜົມຂ້າເຫົາ, ໃຊ້ຍ້ອມສີຜ້າໂດຍໃຫ້ສີຂຽວ ແລະ ໃຊ້ຫໍເຂົ້າໜົມ.
ສານທີພົບ:
ຮາກ: ໃຫ້ເສັ້ນໄຍທີ່ໃຊ້ສຳລັບຜະລິດເຊືອກ ແລະ ເຍື້ອເຈ້ຍ.
ເປືອກ ແລະ ເນື້ອໄມ້: ມີສານ contain ເຊິ່ງໃຊ້ເປັນສານຍຶດເກາະໄດ້.
ແກ່ນ: ພົບນ້ຳມັນ 50% ໃຊ້ສຳລັບເຮັດສະບູ.
ສານສະກັດຈາກເປືອກ: ໃຊ້ເປັນສ່ວນປະສົມໃນເຄື່ອງສຳອາງເພື່ອການຄ້າ ແລະ ເປັນຜະລິດຕະພັນບຳລຸງຜິວ.
ສານສະກັດຈາກໃບ: ໃຊ້ເປັນສ່ວນປະສົມໃນເຄື່ອງສຳອາງໂດຍສານ preparations ເຊິ່ງເປັນສານໃຫ້ຄວາມຊຸ່ມ ແລະ ປັບສະພາບຜິວ.
ເນື້ອໄມ້: ໃຊ້ສຳລັບເຮັດເຟີນິເຈີ.

N/A

N/A

N/A

,