ກົບຂະໜາດກາງນີ້ມີຄວາມຍາວແຕ່ 39 ຫາ 43 ມມ. ລັກສະນະເດັ່ນທີ່ສຸດແມ່ນມີດັງເເຫຼມຍື່ນອອກມາຍາວກວ່າປາກ ນອກຈາກກນີ້, ບໍລິເວນຫວ່າງຕາມີລັກສະນະກົມ, ໃນຂະນະທີ່ສັນດັງຂອງມັນມີລັກສະນະອຽງ ແລະ ຮູກ້ວາງເລັກນ້ອຍ. ຖ້າສັງເກດຈະເຫັນວ່າໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງຮູດັງຈະຫຼາຍກວ່າໄລຍະຫ່າງຂອງດວງຕາຂອງ ແລະ ເປືອກຕາດ້ານເທິງກ້ວາງກ່ວາດວງຕາຂອງມັນ, ແກ້ວຫູສັງເກດໄດ້ວ່າມີຂະໜາດປະມານເຄິ່ງໜຶ່ງຫາສອງສວນໃນສາມຂອງດວງຕາ, ນິ້ວມື ແລະ ນິ້ວຕີນຂອງຂຽດມີປາຍແຫຼມ ໂດຍທີ່ນິ້ວໂປ້ມືເປັນນິ້ວທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະ ຕຸ້ມນ້ອຍໆຢູ່ໃຕ້ຂໍ້ຕໍ່ຊ່ວຍໃຫ້ກົບຈັບພື້ນໄດ້ແໜ້ນ.
ແຫຼ່ງທີ່ມາ: [4]

ຊະນິດພັນພື້ນເມືອງຂອງ ບັງກະລາເດດ, ພູຖານ, ບູຣໄນ ດາຣູສະລາມ, ກຳປູເຈຍ, ອິນໂດເນເຊຍ, ສປປ ລາວ, ມາເລເຊຍ, ມຽນມາ, ເນປານ, ປາກິສຖານ, ສີລັງກາ, ສິງກະໂປ, ໄທ ແລະ ຫວຽດນາມ. [5]

ອາຫານ: ຂຽດຊະນິດນີ້ຖືກເກັບກູ້ເພື່ອບໍລິໂພກເປັນອຫານຂອງມະນຸດ

ການຄ້າ: ພົບເຫັນຢູ່ໃນຕະຫຼາດທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ລະດັບຊາດ [6].

ການອານຸລັກທີ່ຢູ່ອາໄສ:
ຊະນິດນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກໄພຂົ່ມຂູ່ຫຼາຍ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ໃນບາງພື້ນທີ່ຂອບເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງມັນ, ຍັງພົບໄພຂົ່ມຂູ່ ເຊັນ: ການນໍາໃຊ້ສານເຄມີເຂົ້າໃນດ້ານກະສິກໍາ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການນໍາໃຊ້ຢາປາບສັດຕູພືດ, ການລະບາຍນ້ຳເສຍຈາກທີ່ຢູ່ອາໄສ, ແລະ ໄພແຫ້ງແລ້ງທີ່ກິນເວລານານ. ຂຽດບາງໂຕໄດ້ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານສັນຖານວິທະຍາ ເຊິ່ງອາດຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບການປົນເປື່ອນກັບສານເຄມີ. ໃນປະເທດໄທ ແລະ ປະເທດລາວມີການເກັບກູ້ເພື່ອການບໍລິໂພກຫຼາຍເກີນໄປໃນທ້ອງຖິ່ນ ຖືວ່າເປັນບັນຫາທີ່ນາກັງວົນ ນອກຈາກນີ້, ໃນປະເທດລາວຍັງມີການການປ່ຽນແປງຈາກທົງນາເປັນຕົວເມືອງ ເຊິ່ງກໍໃຫ້ເກີດເປັນໄພຂົ່ມຂູ່ອີກດ້ວຍ. [6]

N/A

,