ຕົ້ນກະທ້ອມ ຫຼື ເອີ້ນກັນທົ່ວໄປວ່າກະທ້ອມ ເປັນໄມ້ຢືນຕົ້ນທີ່ສູງຮອດ 15 ມ. ເປັນຕົ້ນໄມ້ທີ່ຂ້ອນຂ້າງມີຂະໜາດນ້ອຍເມື່ອທຽບກັບຕົ້ນໄມ້ຊະນິດອື່ນ. ລຳຕົ້ນຕັ້ງຊື່ ແລະ ມີກິ່ງກ້ານທີ່ແຕກອອກທາງດ້ານຂ້າງ.
ໃບກະທ້ອມມີລັກສະນະລຽບ, ໃບດ່ຽວ, ຂອບລຽບ, ບໍ່ມີຮອຍຍັກ, ໃບຮູບຮີ ແລະ ມີສີຂຽວເຂັ້ມ, ໃບມີເສັ້ນໃບທີ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ເຮັດໃຫ້ມີລັກສະນະທີ່ໂດດເດັ່ນ.
ຊໍ່ດອກອອກເປັນກະຈຸກ, ຮູບກົມ ເຊິ່ງຫ້ອຍລົງມາເປັນກຸ່ມຊໍ່ດອກ (ເປັນຊໍ່ດອກຊະນິດໜຶ່ງ ທີ່ມີໂຄງສ້າງແບບກິ່ງກ້ານ ໂດຍຊໍ່ດອກຫຼັກຈະມີກິ່ງແຕກອອກເປັນຈຳນວນຫຼາຍ). ດອກຍ່ອຍຂະໜາດນ້ອຍ, ສີຂາວ ຈາກນັ້ນຈະປ່ຽນເປັນສີນ້ຳຕານປົນເຫຼືອງເມື່ອແກ່ເຕັມທີ.
ແຫຼ່ງທີ່ມາ: [1]

ສະມຸນໄພ: ໃນປະເທດລາວ ແລະ ປະເທດເພືອນບ້ານ ມີການໃຊ້ໃບກະທ້ອມໃນການຮັກສາພະຍາດທາງເດີນລະບົບຫາຍໃຈເປັນຫຼັກ, ນອກຈາກນີ້ຍັໃຊ້ຮັກສາພະຍາດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ພະຍາດກະເພາະບິດ ແລະ ເລືອດຈາງ, ນອກຈາກນີ້ຍັງເຊື່ອກັນວ່າມີຄຸນສົມບັດໃນການລະງັບອາການເຈັບ. ຊົນເຜົາມົ້ງມັກຈະນຳລຳຕົ້ນ ແລະ ໃບກະທ້ອມມາບົດໃຫ້ລະອຽດເປັນຜົງ ຈາກນັ້ນນຳໄປອຸ່ນ ແລະ ພອກບໍລິເວນກະດູກຫັກ. [1]

ການກໍ່ສ້າງ: ໄມ້ຂອງຕົ້ນກະທ້ອມຍັງສາມາດນຳໄປໃຊ້ໃນການກໍ່ສ້າງໄດ້ອີກດ້ວຍ. [4]

ບໍ່ແນະນຳໃຫ້ໃຊ້: ການບໍລິພວກກະທ້ອມອາດເຮັດໃຫ້ຕິດໄດ້ ແລະ ມີການລາຍງານຜູ້ປ່ວຍທີ່ເປັນໂຣກຈິດຫຼາຍຄົນທີ່ເປັນຜົນກະທົບມາຈາກການໃຊ້ກະທ້ອມ. ຜູ້ທີ່ຕິດກະທ້ອມຈະມີອາການທາງຈິດ ເຊັ່ນ ປະສາດຫຼອນ, ຄວາມເຊື່ອຜິດໆ ແລະ ສັບສົນ ເຊິ່ງໃນໄລ່ຍະທຳອິດຈະມີອາການ ປວດຮາກ, ຢາກນອນ ແລະ ເບື່ອອາຫານ, ແລະ ຕໍ່ມານ້ຳໜັກຫຼຸດລົງ, ນອນບໍ່ຫຼັບ, ຕັບເປັນພິດ, ເກີດອາການຊັກ ແລະ ປະສາດຫຼອນ [5]. ນັກເຄມີສາດພົບສານອັນຄາລອຍຈຳນວນຫຼາຍໃນພືດຊະນິດນີ້ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພືດຊະນິດນີ້ຖືກນຳໄປໃຊ້ເປັນຢາເສບຕິດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນກະທົບຄືກັນກັບເຮໂລອິນ. ເຖິ່ງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມການນຳໃຊ້ໃນທາງທີ່ຜິດຕ່າງໆ ສົ່ງຜົນໃຫ້ພືດຊະນິດ ຖືເປັນພືດທີ່ທາງການຫ້າມນຳໃຊ້ໃນຫຼາຍພູມີພາກ. [1]

N/A

N/A

Duangkhae Keonoy

,